در این بخش از مقالات ایمنی و آتش نشانی در مهام مارکت درباره سیستم اعلام حریق (  دتکتور دودی ، دتکتور حرارتی و… ) توضیح خواهیم داد.

سیستم های اعلام حریق :

سیستم اعلام حریق : به مجموعه ای از قطعات الکترونیکی گفته می شود که وظیفه ی آشکارسازی حریق در اماکن مختلف را بر عهده دارد.

سیستم های اطفاء حریق: مجموعه دستگاهها و ابزار و وسایلی که جهت مهار و خاموش کردن آتش در حوادث آتش سوزی بکار گرفته می شوند اطلاق می شود.

انواع سیستم اعلام حریق :

 * سیستم های اعلام حریق دستی: در سیتم های دستی، شستی اعلام حریق تنها منبع تشخیص حریق است. در واقع کار تشخیص حریق در اینگونه سیستم ها فقط به انسان سپرده شده است و در مکان هایی که انسان حضور ندارد کاربردی ندارند.

  * سیستم های اعلام حریق خودکار (اتوماتیک): سیستم های اعلام حریق خودکار، وابستگی کمتری به تشخیص انسان دارند و سیستم با استفاده از تجهیزات تشخیص و پانل کنترل و تجهیزات اعلام، آتش سوزی را تشخیص و اعلام می کند.

اجزای سیستم های اعلام حریق:

اجزای سیستم اعلام حریق به سه قسمت اصلی تقسیم می شوند :

• تجهیزات تشخیص حریق (دتکتورها )
• تجهیزات اعلام حریق (فلاشرها ، آژیرها و …)
• مرکز کنترل یا پانل مرکزی که وظیفه ارتباط بین دتکتورها و وسایل اعلام حریق را به عهده دارد.

تجهیزات تشخیص حریق (دتکتورها):

دتکتورها وسایل الکترونیکی هستند که در شکل ها و طرح های مختلف و معمولا به رنگ سفید توسط کارخانه های سازنده ارائه می شوند و در محل های مناسب ساختمان مانند آشپزخانه- موتورخانه- اتاق بایگانی- راهروها  اتاق های منزل- اتاق های کنفرانس به صورت سقفی یا دیواری روی پایه های مخصوص نصب می شوند و وظیفه آنها تشخیص حریق و اعلام آن به مرکز کنترل می باشد.

تغذیه دتکتورها معمولا با ولتاژ ۲۴ ولت DC صورت می گیرد ولی دتکتورهای وجود دارند که از ولتاژ های ۱۲ و ۴۸ ولت DC و یا ۲۲۰ AC ولت تغذیه می شوند. جریان عبوری از آن ها در حالت عادی چند ده میلی آمپراست و در مواقع بروز حریق افزایش می یابد.

بسته به اینکه دتکتورها از کدام اثر آتش برای تشخیص استفاده می کند در انواع گوناگونی ساخته می شوند که در جدول زیر انواع آنها بررسی شده است.

تجهیزات اعلام کننده حریق:

برای آگاه کردن ساکنین ساختمان از بروز حریق از وسایل سمعی و بصری خاص استفاده می شود سیستم های اعلام حریق به سه گروه تقسیم می گردند ؛

۱ –  آژیر یا زنگ: آژیرها وسایل خبری صوتی هستند که هنگام بروز حریق به صدا در می آیند.

     ۲- چراغ های نشانگر: این چراغ ها با نور ثابت یا چشمک زن و همچنین به صورت ثابت یا گردان ساخته

شده اند و معمولا به رنگ قرمزهستند.

     ۳-  شستی های اعلام حریق: این شستی ها برای اعلام حریق دستی ساخته شده اند و در دو نوع فشاری

معمولی و شیشه ای می باشند .

نمونه ای از مدار سیستم اعلام حریق همراه با دتکتور دودی اشعه ای

کابل کشی سیستم اعلام حریق:

نصب و استقرار تجهیزات سیستم اعلام حریق طبق استاندارد ۵۸۳۹ BS و کابل کشی طبق استاندارد ۶۲۰۷ BS انجام می گیرد. به طور کلی می توان سیم های مدار اعلام حریق را به دو گروه تقسیم کرد و باتوجه به خصوصیات هر گروه کابل مناسب باآن را به کار برد :

گروه ۱: کابل های که بعد از آشکار شدن حریق استفاده نمی شود مانند کابل های دتکتورها وشستی ها

گروه ۲: کابل هایی که بعد ازکشف حریق استفاده می شوند مانند کابل های منبع تغذیه و آژیرها وچراغ ها

در حالت کلی می توان برای هر دو گروه کابل ۱/۵ میلی متر مربع با روپوش و عایق پروتودور به کار برد ولی در مکان هایی که امکان ضربه یا ساییدگی و جویده شدن توسط حیوانات وجود دارد باید کابل ها را حفاظت مکانیکی کرد.

می توان در مورد سیم های آژیرها و چراغ ها برای حفاظت آنها را داخل دیوار زیر حداقل ۱۲ میلی متر گچ به صورت تو کار گذاشت .

کابل های سیستم اعلام حریق باید جدا از سایر کابل ها سیم کشی شوند . تست کابل ها توسط اهم متر انجام می شود و در صورت استفاده از مگا اهم سنج باید تمام تجهیزات اعم از دتکتور- آژیر- پانل کنترل و … را از مدار باز کرد تا ولتاژ تست بالا به آنها آسیب نرساند .

هنگام کابل کشی نباید از مسیر زون ها انشعاب گرفت . همچنین نباید از آژیر ها هم انشعاب گرفت . کابل کشی سیستم های عادی به صورت رادیال یا خطی و کابل کشی سیستم های هوشمند به صورت حلقوی انجام می گیرد .

در انتهای مسیر زون ها همیشه یک مقاومت موازی با خط که مقدار آن معمولا ۴/۷ یا ۶/۸ کیلو اهم است متصل می کنند یا از واحد انتهای خط AEOL استفاده می نمایند.

برای خرید دتکتور کلیک کنید.

در ادامه با مشاهده این ویدیو با دتکتورهای آتش نشانی بیشتر آشنا خواهید شد…

مطالب مشابه: