گاز طبیعی دارای تاریخی چند هزار ساله است. تقریبا در سال ۹۴۰ قبل از میلاد، مردمان سرزمین چین با استفاده از نی های  تو خالی گاز طبیعی را از محل آن در خشکی به ساحل رسانده و از آن برای جوشاندن آب دریا و استحصال نمک استفاده می کردند. برخی از صاحب نظران اعتقاد دارند که چینی ها چاه های گاز را حتی تا عمق ۶۰۰ متری نیز حفر می کردند. همچنین حفر چاه های گاز در ژاپن در حدود سال ۶۰۰ قبل از میلاد گارش شده است. سایر تمدن های باستانی نیز خروج گاز از زمین را متوجه شده و دریافته بودند که قابل اشتعال است و می سوزد. لذا معابدی برای محصور نگه داشتن این «شعله های جاودان » پر رمز و راز که بازدید کنندگان به دیده احترام به آنها مینگریستند بنا شد. گزارش های مختلفی از ستونهای آتش و آبی جوشان و سحر آمیز که مانند روغن شعله ور می شدند به ثبت  رسیده است. اما اهمیت گاز طبیعی به عنوان سوخت مورد استفاده در زندگی بشر از اوایل دهه ۱۹۳۰ آغاز شد. در اواخر قرن بیستم مشخص شد که گاز طبیعی در بخش اعظم جهان صنعتی به یک منبع انرژی بسیار ضروری و حیاتی مبدل شده است. ذغال سنگ در قرن نوزدهم انقلاب صنعتی را سبب شد و نفت خام که سوخت قرن  بیستم بود باعث توسعه اقتصادی در جهان شد.

میلیون ها سال قبل، گاز طبیعی و نفت خام در اثر تجزیه و فاسد شدن گیاهان و اجساد حیوانات در ته دریاها و اقیانوس های قدیمی به وجود آمد. بخش اعظم این مواد ارگانیک در هوا تجزیه (اکسیده) و وارد جو شد. ولی بخش دیگر قبل از تجزیه، مدفون و یا وارد آب های راکد و فاقد اکسیژن شده و از اکسید شدن آنها جلوگیری به عمل آمد.

گاز طبیعی عمدتا از متان (CH4) یعنی از ساده ترین نوع هیدروکربن و هیدروکربن پیچیده تر و سنگین تری چون اتان (C2H8)، پروپان (C3H8) و بوتان (C4H10) تشکیل شده است. در این میان گاز اتان برخی از میدان ها درصد قابل ملاحظه ای (تا حدود ۱۰٪ یا کمی بالاتر) را تشکیل می دهد. حال آنکه گاز سنگین تر اجزای بسیار کوچکی را در ترکیب گاز طبیعی شامل می شوند همچنین ترکیباتی از قبیل N2، CO2 ، H2S نیز همراه گاز طبیعی یافت می شوند که درصد آنها در مخازن مختلف و حتی در قسمت های مختلف از یک مخزن، با یکدیگر متفاوت است. همچنین آب نیز همیشه با گاز طبیعی استخراج شده از مخازن همراه است که در پالایشگاه ها در بخشی به نام واحد نم زدایی، آب و ترکیبهای مزاحم که سبب پایین آوردن ارزش حرارتی گاز شده و همچنین مشکلاتی در انتقال و مصرف گاز به وجود می آورند، از گاز طبیعی تفکیک می شوند و پس از آن، گاز به خطوط و در مهایت به مصرف کنندگان تحویل می شود.

وقتی گاز طبیعی می سوزد در آن لحظه با اکسیژن هوا ترکیب می شود. در محاسبات مربوط به سوختن گاز طبیعی معمولا ترکیب شیمیایی آن را متان در نظر میگیریم. گاز های قابل اشتعال مختلف در نسبتهای معینی از اختلاط با هوا قابلیت سوختن دارند به طوری که در سایر نسبتها اختلاط نمی تواند با هوا ترکیب قابل اشتعال یا انفجار ایجاد نماید.

گاز طبیعی نیز فقط در محدوده ای خاص از نسبتها اختلاط با هوا قادر است مخلوط قابل انفجار یا سوختن تشکیل دهد. حد پایین این محدوده را LEL به معنی حد پایین اشتعال یا انفجار وحد بالای آن را HEL به معنی حد بالای اشتعال یا انفجار می باشد.